Alphenaren, Aarlanderveners en Dammenaren, medeburgers
In mijn blog van 15 maart verwonderde ik me al openlijk over de lijdzame manier waarop burgemeester Wim de Gelder het escalerende conflict, tussen de (officieel nog niet eens bestaande) coalitie en de, rond SP leider Jo Schriek verzamelde, fracties die tot de oppositie zijn veroordeeld, aanpakt. Na AD/GH roept nu ook Alphen.CC ‘De Gelder ligt flink onder vuur’ en de uitspraak van Paul de Hoog over ‘hamertje-tik’ heeft nu al eeuwigheidswaarde gekregen.
Hoe is dat toch zo gekomen en waarom blijft De Gelder zo passief acteren?

Medeburgers, een kind kon toch zien aankomen dat veel partijen hun kiezers veel meer beloofden dan ze ooit konden waarmaken en dat na afloop, hoe dan ook, de frustraties groot zouden zijn. Een kind zag toch aankomen dat de gemeenteraadsverkiezingen veel meer over ‘macht’ gingen dan ooit tevoren. In de zin van ‘Als we de macht houden, gaan we gewoon door’ en ‘Als we de macht krijgen gaan we alles veranderen’. Een kind kon toch begrijpen dat in deze sfeer degene die deze macht uiteindelijk zou krijgen, zich weinig gelegen zou laten liggen aan degenen die deze macht ook wilden, maar toch niet kregen. Een kind kon begrijpen dat er een ernstig conflict ontstond toen de gezamenlijke oppositie direct na de beëdiging opstapte omdat ze (terecht) dachten dat hun mening er überhaupt niet meer toe deed. Terwijl de bijna gehalveerde raad toch rustig doorging met het stemmen over benoemingen wat wel gebruikelijk, maar natuurlijk niet verplicht is. Het ‘verkiezen’ van VVD leider Gebel tot plaatsvervangend voorzitter van de raad werd zo een ‘eitje’, maar leidde, voorspelbaar, tot een nieuwe escalatie van woede bij de weglopers. Een kind had voorzien dat de geplande ‘verzoeningsvergadering’ zonder een duidelijke handreiking vooraf natuurlijk geen enkele zin had. Die avond kan dan ook wel als tragisch dieptepunt in de Alphense politieke geschiedenis worden bijgeschreven. Een kind wel, maar onze burgemeester, bijgestaan door een heel peloton communicatiedeskundigen, blijkbaar niet. Daardoor is hij al weken geleden zelf onderdeel van het, inmiddels steeds hoger oplopende conflict tussen coalitie en oppositie geworden. Daarmee lijkt zijn rol in dit conflict al bij voorbaat uitgespeeld en moet Wim de Gelder hopen dat de zaak ‘ergens’ en door ‘iemand’ wordt opgelost, zodat de gemeenteraad weer eens bezig kan zijn met datgene waarvoor de leden eigenlijk in die raad gekozen hadden moeten zijn.
De Gelder zegt natuurlijk dat hij coalitieleider Gebel gevraagd heeft hem te helpen, maar Gebel, ook voorzitter van de commissie die De Gelder als burgemeester voordroeg, had niet gekozen voor een burgemeester die hem kon helpen, maar vooral voor een burgemeester die hem niet in de weg zou lopen. De Gelder had niets aan Gebel moeten vragen, maar gewoon de regie moeten nemen, kome wat komt!

Het probleem ligt erin dat Ruud Gebel, toch al niet een toonbeeld van diplomatie, onvoldoende aangeeft dat er een verschil is tussen de vorming van een college en de vorming van een collegeprogramma. Het is logisch, en ik heb dat al meermalen gezegd, dat de collegepartijen, met verlies maar nog altijd in het bezit van een comfortabele meerderheid, met elkaar doorgingen. Het is veel minder logisch dat de gewijzigde verhoudingen in de raad niet zouden leiden tot een merkbare en zichtbare invloed van de oppositie op het collegeprogramma. Gebel vraagt iedereen wel zijn mening te geven, maar geeft geen enkele toezegging over die merkbare en zichtbare invloed op het programma. En daarzonder kunnen die gefrustreerde oppositiefracties eigenlijk hun kiezers niet de ogen kijken. In wezen gedraagt hij zich niet anders dan in 2006, toen die oppositiefracties ook niets van hun ideeën terug zagen, en dus was nu een veel harder commitment van de beoogde collegepartijen noodzakelijk. Dat Gebel dat niet zag, is, gezien zijn manier van werken, niet verwonderlijk. Dat andere politieke kopstukken uit die partijen dat ook niet zagen, is zonder meer verwonderlijk. De passiviteit van de Christen Unie, zich toch altijd graag opwerpend als het ‘geweten’ in de Nederlandse politiek, is zelfs ronduit verbijsterend. Draait in deze oudbakken club van oude vrienden nu werkelijk alles om Ruud Gebel? Gaat nou werkelijk niemand eens ingrijpen in deze uitzichtloze ellende? En dat moet ons college zijn, vier lange jaren lang?

Eén ding is duidelijk, zo Wim de Gelder zich al als burgemeester wil manifesteren, dan moet hij nu heel duidelijk de touwtjes uit de handen van de politici gaan trekken, te beginnen bij Ruud Gebel. En het plaatsvervangend voorzitterschap weer daar leggen waar eigenlijk iedereen wel vindt dat het daar in prima handen is, bij Ank de Groot. Ik weet het, dat is niet democratisch, maar het moet toch gebeuren of we gaan als gemeente stuurloos en ruziënd vier cruciale, maar verloren, jaren in. Dan heeft de democratie toch al verloren, dus wat maakt die ingreep dan uit?

Misschien lijkt het een hoopvol teken dat Dominique de Roo van Groen Links heeft aangegeven de vredespijp te gaan roken. Maar dat helpt De Gelder allerminst, want uit welke partij was hij eigenlijk niet afkomstig? Door deze move van nieuwkomer Dominique is onze onpartijdige burgemeester alleen maar nog harder in het kamp van de coalitie, en in de armen van Ruud Gebel, gedrukt.

Even voor de duidelijkheid, beste medeburgers, ik denk persoonlijk niet dat Wim partijdig is, maar wel dat hij bang is zijn vingers te branden. Maar ook dát hoort bij het vak, vrees ik. Want het effect is hetzelfde.